inhalt   hören   start

Aus: Ines Barber Nix för Bangbüxen
96 S., broschiert, Format:10,5 x 18,0 cm, 6.80 EUR
ISBN 978-3-87651-348-5
Quickborn-Verlag

Copyright 2010 Quickborn-Verlag, Hamburg

„Kann mir mal jemand die Frau hier abnehmen? Ich muß jetzt erstmal zu Herrn Mertens – hallooo?“, een faste un hoge Froonsstimm is dat. Twee Hannen griept sachens un seker üm den lütten Liev vun de ole Fro un föhrt ehr vörsichtig – jo wohen? Se kann dat so gau nich sehn, se kann överhaupt slecht kieken un hüüt, wat weer egentli los?
Se wull doch blots den Koffipott inne Köök bringen un denn…, ach, nu hett se den Faden al wedder verloorn. Verbinnung afreten. Gedanken as Hexen op`n Besen jagt dörch ehrn Bregen. Se steiht in Dustern. Schwatte Löcker. De ole Fro schüttkoppt.

„Aber warum wollen Sie sich denn nicht setzen, Frau Petersen? Kommen Sie, möchten Sie vielleicht eine Tasse Kaffee? Ja nich? Ich hole Ihnen gleich eine her – so, wir machen jetzt ihr Bett klar und dann können Sie sich ausruhen.“ Wedder düsse hoge Stimm. Woso Koffi?
Se kann ok nich allns verstahn, wat de Fro nu wedder vertellt. Ümmerhen, nu hett se sik daal seten. Verhaalt sik`n Momang.

Dor, na klor, nu flüggt de Erinnerung wedder vörbi, jo, se weer henfulln tohuus un de Doktor harr ehr de Medzin bröcht un denn düchtig schimpt. Jo! Schimpt, wat se nich noog drunken harr un överhaupt, de Medzin leeg op`n Footbodden un …man woans is se nu hierher … un wat is dat nee, se mutt hier weg, nu ….“Hoppla! Nee, nee, nee, nicht weglaufen, Frau Petersen, halt! Nur noch ein paar Minuten Geduld. Ja! Gleich ist`s geschafft, gleich geht`s ins Bett.“

Slapen, jo, se is al wedder so mööd. Slapen, villicht hett de Doktor se jo in`t Krankenhuus bröcht? Hm, se wunnert sik. Un Jens! Jo, Jens, ehr Söhn is doch ok jüst noch dor west. Nu besinnt se sik.
He hett ok schimpt un denn telefoneer he mit elkeen, man dat kunn se nich richtig verstahn, ganz opreegt weer de Jens, „sofort …was passieren“,…un denn wull de Jung ehr Reisetasch hebben, man wat worüm…Verbinnung afreten. Walpurgisnacht. Schwatte Löcker.
Gedanke bliff hier! Verdammi, Schiet, de ole Fro stampt mit den linken Foot op den blanken Footbodden.

„Halloo! Frau Petersen! Ich bin der André, ich bringe Sie jetzt in ihr Bett ja?“- Se kiekt mit wiet opreten blinne Oogen dorhen wo de dunkle warme Stimm herkomen is. Twee starke Arms treckt ehr forts hoch, meist drägt he se dörch den Room. Se kann em rüken. Sien After-Shave erinnert se an ehrn Mann. Man düsse Keerl is frömd….he faat ehr an!
Ümme Taille.
Ehr Peter, de is nu jo allang nich mihr, dootbleven in Winter 19 un …., wannehr blots, wolang is dat her? De Talln. Afreten. Keen Ansluss ..

Se föhlt, dat se in` Bett liggt. Alwedder Slapenstiet? Se will doch noch antern, man se kann sik nich mihr op de Froog vun Peter, nee – wo is se nomol? Peter is doch lang doot. Schiet Bregen. De anner Mann, de mit de schöne Stimm? Mööd. So mööd.

De ole Fro liggt lang utstreckt in ehr beten verknüllt Kleedage op Bett in`t Pflegeheim. Ehr helle Büx hett twee, dree Plackens, süht ut as Koffi un Ei.
Den rosa Pulli mit Lockmuster hett se verkehrt rüm an.
Vörn is achtern un de Waschanleiten kiekt baven ut`n Utschnitt rut.

Üm ehrn folerigen Hals bammelt` n elegant lang Perlkeed.
Anne rechte Hand stickt een breete duppelte Ehering. De een mit`n lürr-lütten Brilli dor in.
Ehr Hannen sünd knöterig. Se hett se knuddelt un ut een Fuust kiekt`n Stück Taschendook rut.

Dat witt-griese Hoor puschelt sik wild üm den Kopp. Se hett woll allang keen Kamm mihr mang de Fingers kreegen.

Se liggt nu erstmol in Zimmer twölf tosomen mit twee anner frömde ole Froons. De Luft in`t Zimmer is`n Mix ut Sweet, Avendbrot mit Ei, Früchtetee un Winneln.
De junge Pleger mit de schöne Stimm un de starken Arms, kiekt sik de dree olen Froons nomol an, twee snarkt mit apen Mund. Morrn schall he de niege vun hüüt duschen. Na, dat Feddergewicht, dat wart nich swor.- Beter as bi de Dicke mit ehr 80 Kilo. Dor kann he achterran ok sülvst jümmers ne Dusch verdragn.

Man de hier – villicht noch 43-45 Kilo – dat wart`n Kinnerspeel.
Mit Schangs kann he denn achterran doch noch rechtiets na de
Band-Proov komen.- Villicht Mareike drapen, sööte Mareike, oh de Fro hett em den Kopp verdreiht. De Körper so schier, de Busen, dat dunkle lange Hoor, de waaken brunen Oogen. De sinnlichen Lippen.
Ehr sööte Duft na Appelsiin un frischet Gras.

Klock söben inne Avend. André marscheert mit feddern Gang ut` Heim. Buten aten he deep dörch. De Avend kann komen.
Binnen hebbt se de Jalous al daal.

An neegsten Dag Klock fief an Namiddag makt de jung Pleger de Dusch kloor. „So Frau Petersen, geht los. Wir wollen jetzt mal duschen, nich!“, un he fangt an un treckt ehr den Pulli övern Kopp, dat griese Hoor kleevt ehr an`t Gesicht. De ole Fro kiekt em verwunnert an, se versöcht dat tominst, genau kann se em jo nich sehn.

As se bit op de Ünnerwäsch de Kleedage ut hett, will he gau wiedermaken. Man dor schubbst se em wech. Schnappt sik ehr Fladderünnerbüx un seggt mit luude beten bevern Stimm:
“Nein, - will ich nicht.“ Wedderbörstig versöcht se dat un slingt ehr dünne Arms üm den eegen Liev un ehr letzt Hemd.-

„Ich will das nicht!“, de eenzig Mann, de ehr jemols naakt sehn hett, dat weer ehr Peter un dat ok blots in besünner Momangs.- Nich mol ehr ole Doktor hett allns vun ehr to sehn kregen.
De junge Keerl! Wat dinkt he sik? „Ik will ik will“, kümmt dat nomol ut ehr rut, man…. W eg. Se kann de Wöör nich mihr griepen, allns flüggt in ehrn Kopp dörchnanner. Vertwiefelt dreiht un wennt se sik – wohen blots – weg weg. Allns weg. Ach, mööd, se is mööd.

„Ach, aber nu haben Sie sich doch nicht so, Frau Petersen“, lacht opsett de Pleger „ich gucke auch nicht.“ De Tiet löppt em dorvun. Mareike töövt seeker nich ewig.
Düsse olen Fruuns. Dor is doch nix mihr an to kieken. Welk, fleckig Huut, krumme Knaken. Nee, he will nu blots fix siin Arbeit doon un af vun Hoff, he süht nix – wat ok, för em sünd de olen Wiever sowieso unsichtbor.

Nu fangt se ok noch dat Wenen an.- Ganz liesen. Ehr lütt ole Körper schüddelt sik as wenn dor noch een binnen sitten deit un nu rut will un se snuuft as`n lütt Deern!

He söcht `n Taschendook, kiekt in ehr lütt Handtasch, wöhlt in ehrn olen Kulturbüddel mit` Rosenmuster.
Dor fallt wat daal, een Photo. De junge Pleger schnappt sik dat Bild un bekiekt sik dat: Op een grote Steen an` t Water sitt een bildschöne junge Fro. Dat lange dunkle Hoor hett se in weeke Welln hochsteckt.
Se smustert sööt so`n beten vunne Siet inne Kamera,
ehr Blick geiht stracks dörch em dörch.
Ehr fienet Gesicht strohlt un ehr Lippen sünd full un wunnerschön swungen. De slanken brunen Been hett se anwinkelt – jüst so as de lütte Meerjungfro in Kopenhagen.-

Se erinnert em an de olen Hollywood-Stars ut de veertiger Joarn.
Blots veel trüchhollern.

He dreiht dat Bild üm un list:

„Für Peter – für immer Dein – Lissy, Lübeck 1942.“

Aus: Ines Barber Nix för Bangbüxen
96 S., broschiert, Format:10,5 x 18,0 cm, 6.80 EUR
ISBN 978-3-87651-348-5
Quickborn-Verlag

Copyright 2010 Quickborn-Verlag, Hamburg

In mien Auto bün ik Kapitän – west.
Dat weer güstern. Hüüt sitt dor op`n Fohrersitz een
een-meter-twee-un-negentig-Lulatsch mit lange Hoor un
hoppelt mit mi över de Krüzung. Na okay. Hoppelt is he blots kott, egentli makt he dat ganz goot. Un he vertellt de heele Tiet, wat ik allns sowieso total verkehrt mak bi`t Autofohrn. Un dat -Lüüd – al siet över dörtig Joarn...
Mien Söhn hett`n Führerschien.
Een lütte Schritt för de Welt, een Quantensprung för Mama.
Wat hett de Jung ok för ne Blitz-Karrier achter sik: Toerst dor leeg he goot verpackt neven mi inne Babyschaal, brabbel vör sik hen, sööt. Denn seet he achtern in groten Kinnersitz, Gameboy vör de Nees, af un an Blickkontakt in Rückspeegel mit Käpt`n Mama – jo allns okay.

Na, un denn kunn ik den Kinnersitz afwracken, de Jung dörf alleen achtern sitten....Man, richtig groot föhl he sik, as he denn neven mi op`n Biefohrersitt de langen Been utstrecken dörf. Ach ja. Käpt`n Mama sonn sik noch stult in`t Modderglück.....

Un nu heff ik den Löpel afgeven, so dücht mi dat...also – ik wull seggen , hüüt heff ik em den Slötel afgeven. Un de Macht… un den Fohrersitz. „Mama, ich hab` schon mal geguckt – Du das gibt schon für zwei Tausend Euro richtig tolle Autos ...“

Wohrhaftig? So?
Ach wat. Ik heff em mien Scheckkort glieks achterran smeten. Kümmst övern Hund, kümmst övern Steert!

As ik dat seggt heff – een Blitzkarrier:
Ut de Babyschaal op`n Fohrersitz. So eenfach …..wusch un wech!

Aus: Ines Barber Nix för Bangbüxen
96 S., broschiert, Format:10,5 x 18,0 cm, 6.80 EUR
ISBN 978-3-87651-348-5
Quickborn-Verlag

Copyright 2010 Quickborn-Verlag, Hamburg

Aus: Ines Barber Nix för Bangbüxen
96 S., broschiert, Format:10,5 x 18,0 cm, 6.80 EUR
ISBN 978-3-87651-348-5
Quickborn-Verlag

Copyright 2010 Quickborn-Verlag, Hamburg

Aus: Ines Barber Wi hebbt dat jo!

96 S., broschiert, Format:10,5 x 18,0 cm
5.80 EUR, ISBN 978-3-87651-334-8
 

Copyright 2008 Quickborn-Verlag, Hamburg

Oswalt Kolle – Düütschlands erste un bekannteste Sexual-Opklorer – is suer. He hett fasstellt, bi uns in`t Fernsehn gifft dat veel mihr Sennungen över`t Kaken as över Sex. Un dat gefallt den Mann gor nich.
Wat will de Mann egentli? Kiek di doch mol üm Oswalt. Ik meen, dat hett doch noch ni nich soveel nackte Huut un Tamtam över Sex geven as hüüt? Bi`n Zeitschriftenhöker hebbt se doch allns vun Soft bit Hardcore – dat Geschäft mit de Lust blöht.

Un erst in`t Internet – de Welt verdeent sik doof un dusslig mit allns wat sik mit Sex anne Fro un toerst mol an`n Mann bringen lett. Is doch so.- Un zappst du mol later as halvig ölven dörch dien Fernsehprogramm, Minsch - mit Schangs kannst live un in Farv beleven, woans een nackige Deern di Schampus un Crevetten op`n nackten Mors serveern deit. Keen Sex? Ich lach mi kaputt. Oder villicht - keen Erotik, Oswalt ?! Jo – dat stimmt un villicht hest du dat jo ok meent as du di inne Zeitung dor mol so richtig utmeckerst hest…Erotik – hm, dat hett wat mit Geneten un Lust to doon.- Un geiht` üm Geneten un Lust in Düütschland, na, denn warrt` würklich zappenduster.

Dor hölpt uns denn ok keen enkelte Kochshow in`t Fernsehn mihr.
De brutzelt un quirlt dor doch in`n Akkord. Geneten bruukt Tiet un Roh.
Man - gau un lecker is dat Motto. In`t Fernsehn hebbt se jümmers de modernsten Warktüüg un de besten Tipps un jümmers is dat sooo eenfach – brukst blots mol kott bi dien Höker de Saken noköpen, de Köök klormaken, un los geiht dat. Zapp zapp zapp. Dor tövert Jamie Oliver un schwingt dat Mess, zapp – dor Tim Mälzer lispelt sik dörch een kreativet 10-Minuten- Rezept – zapp- dor drängelt se sik bi Kerner achtern Tresen un jongleert de Pannen dörch`t Studio – dor warrt di Angst un Bang – un zupp, pardon : zapp- oh – hier wat för uns` Oswalt Kolle: Woans driev ik mien Leevste in erotischen Wahnsinn? Dat Menü för Lovers - Anis un Austern statts Viagra – denn klappt`t ok mit den Naber – meent de Fachfro. Is jo gediegen.

Blots schod, wat de Minschen vör`n Fernseher de heele Tiet Chips un Beer rinschmiet un dorbi mööd un fett warrt. Is de Kock-Show vörbi, fallt wi kaputt inne Puch – un zapp – sünd wi ok al wech. Dorbi wüllt wi sooo geern. Kaken un so.

Wi leevt abers ok in een lustfiendliche Tiet. Överall luert de Gefohrn in uns Eten. Hier hebbt sik achterlistige Pestizide ansammelt, dor töövt de bösen Röststoff op ehrn böösordigen Insatt. Dat Söven-Gang-Menü schood uns Ümwelt wieldat dat toveel Energie fritt. De Hollandaise schickt dien Avendkleed in Fröhrohstand. Towenig Karotin geiht in`t Oog. Toveel Lachs sleiht di oppe Maag. Bananen sünd goot för`n Bregen un uns Synapsen – man keen kann un will sik dat noch allns marken?

För`n Gang övern Markt mutt meist`n Perfesser för Eten un Drinken an dien Siet mitmarscheern. Och nee- Minsch. Is obers ok`n verdwarste Welt worrn.

Juliane Werding hett Recht: Sehnsucht ist unheilbar – dat singt se doch in een düütschen Schlager….mien Sehnsucht na Gesmack un Roh un Geneten ok. Ik fang mol wedder ganz lütt an. Dor brukst ok keen Showköök oder Abi oder dreehunnert Euro vör. Stell di mol vör – gifft Kino för`n Kopp:

Lektion 1: Du gönnst di eenfach een Schiev frischet Mischbrot, dat mit de knackige Krust, liggt noch`n beten Mehl anne Kant. Denn smeerst du Bodder dor op – nich to week un nich so dünn - un denn streust dor as Krönung veel frischet Snittlauch baven op . Villicht`n lüür lütt beten Peper un Salt. Villicht. Fardig .
Un nu -
hau rin. De Teen gaht suutje dörch dat Grön, föhlst du den Sommer? Ahhh. Denn makt du Bekanntschapp mit de gode Bodder – hm, un toletzt knusperst du di dörch dat frische Broot.
Un nu gaanz langsam kauen! Wat`n gediegen Kompositschion.

Een Sluck Beer achterran is ok nich verkehrt …ganz eenfach.

Dat mutt nich jümmers Kaviar sien – dat wuss al de Schriever Johannes Mario Simmel. Phantasie is de beste Kööksch – un – leeve Oswalt Kolle – is dat nich ok`n Rezept för de Leev?

De geiht jo bekanntlich stracks dörch de Maag….mutt se eerst dörch`n Fernseher verheddert se sik womööglich in al den Kabelsalat.

Aus: Ines Barber Wi hebbt dat jo!

96 S., broschiert, Format:10,5 x 18,0 cm
5.80 EUR, ISBN 978-3-87651-334-8
 

Copyright 2008 Quickborn-Verlag, Hamburg

„Lebst du noch oder golfst du schon?“ Ha ha.
Jo, prima, kennst du ok düsse fiesen Schnacks över de Golfer?
Ik heff noch een, de hangt bi den söventeihnjohrigen Fründ vun mien Söhn över de Döör: „Golfst du schon oder hast du noch Sex?“

Kloor wat de Jung nich noog Penunzen för`t Golfen hett, he is jo man jüst in tweete Lehrjohr. Na, un veel to veel Testosteron suust ok dörch siin Körper. Ach jo.

Man – ik heff för düssen Spoort ok nich veel över. Spoort? De kümmt doch gor nich in Schweet! Tüdelt dor op`n riesen Rasen – stünnlang rüm un drievt een lüürlütten Ball kilometerwiet dörch Gelänn!

Golf! Toveel Tiet, toveel Gild, towenig Mumm – so is dat.-

Verleden Weekenend güng mi dat an Krogen. Mien Frünnen hebbt mi eenfach bi so een „Golfers and Friends“-Turnier anmellt. Also – ik as Greenhorn op Green as Friend – op platt – ik as Döösbattel op`n Rasen as Opfer - ha!

Dor stunn ik. De Trainer kreeg mi twüschen de Kralln:
Been schulterwiet utnanner, licht inne Knee inknicken, Mors rutstrecken, nu den Oberkörper dreihn , de Arms vör de Boss tosomen un mit Schwung den Ball vun`t Tee kloppen. Also dat Tee is so`n Stöpsel,
dor kannst den Ball oppacken. – Hm, eenmol, un wech – oh, pardon, meist harr ik mien eleganten Naver de Vörderteen rutballert.

Nochmol Mol: Hm, komisch, de Ball rippt un röhrt sik nich, ik kipp meist üm. As so`n Luftquirl roteer ik op`n Rasen un dat fangt an un piesackt un treckt in mien Körper an Steden, ik wuss gor nich, dat ik dor ok Muskeln heff…

Veer Stünn later: Ik heff allns üm mi rüm vergeten. Stah alleen op de Eerd inne Landschop, fixier dat lütt Aas vun Golfball, Been schulterwiet utneen, Knee inknicken, Mors rut, dreihn, Swung un zack! Drapen! – ik heff dat Miststück drapen, de Ball flüggt, liekut – Waaaaahnsinn!

Sühst woll! Dat`s mal`n Spoort. Nix för Weekeier. Dor bruukst Plie, Mumm un Nerven. Charakter! Tja, Golf, allerfeinste Spoort.
Heff ik doch glieks seggt.
 

Foto: fognin

Kati sitt in ehr lütt Wahnung un se is schachmatt. Merrn mang de Kisten hett se sik henpackt, n`Koffi inne Hannen un puust un kiekt sik üm:

Dor in de Kisten weern de goden Böker, dor in de anner de Klamotten för`t rode Krüüz. Dat schöne Geschirr vun ehr Modder hett se vörsichtig in Zeitungspapeer inwickelt un ok mit lütte Schiller goot uttekent verpackt. De Müll is allang ünnen in Hoff inne groote Tünn. Sammelt sik jümmers fix wat an – ok al in een Johr. So lang leevt Kati eerst in düsse lüür lütte Wahnung mit Balkon.

Na de Scheidung weer`t Gild knapp un` Job op`n vagelfreen Arbeitsmarkt hett se jo nich mihr kregen.
`N patente Fro vun 53, Buchhalterin, 30 Johr als Ehfru sülvstännig mit inne egen Firma holpen. Dat is Vergangenheit. Nützt nix.
Mann weg, Job weg, Existenz weg, Figur weg, ach de „Weg“-Liste, de is lang.- Veel to lang.

Nee, op Kati töövt nüms un nix mihr. Keen Paradies in Sicht.
Kati- Katharina Zucker. So is se op de Welt komen. Zucker!
Wat`n appeldwatschen Naam. Na, egentli – as lütt Deern, dor hett se den Naam geern hatt: „Sööte sööte Zuckerkati – giff mi mol`n Söten – kannst dien Modder gröten, kannst dien Vader kniepen, glieks will ik di griepen!“ Kinnerschnack! –

Un denn mit 21 keem Walter. Walter Sauer! Sauer!
De Naam weer Programm. – Achterran is de Minsch jümmers klöker.- So. Kati aten nomol deep dörch un denn makt se dat Finster wiet op.
De Seel schull jo opstiegen un tominst dat warrt woll klappen.
Kati packt ehr Leevlingsmusik in CD-Speeler.
Französche Chansons, Charles Aznavour…ahhh. Dat striekelt de Seel.

Se hett de veelen lütten witten Tabletten al an Morrn forts mit` Nudelhult kaputt un to Pulver rullt. Nu kippt se allns vörsichtig in`t Glas, Water doröver, Kati röhrt üm un rünner dormit.
Nu is glieks vörbi .-

Se packt sik op dat frisch opschöddelte Bett un maakt de Oogen to. –
***
Un denn is se dor – de Döör vun`t Paradies. Kati wunnert sik.
De Döör is nich gülln. Se is ok nich groot. Dor sünd keene Engel un Musik kann se ok nich hörn. Nee, de Döör is lütt, scheef, ut Hult un de Farv bläddert hier un dor af.-
Kati gifft de Döör na`t Paradies `n lütten Stoot – nee, dat quietscht doch wohrhaftig – hebbt se hier baben keen Öl?

Oh – wat`n schönen Gorn! Ole groote Obstbööm, `n Eck blots mit Krüder, de bunten Stauden inne anner Eck un ne lütt Bank.
Kommodig un dor – ehr ole Tante!

Tante Lieschen! Krumm un bi de Arbeit – so as jümmers.
„Tante Lieschen!“, röppt Kati „Tante Lieschen!“ –
„Kati – mien Deern. Schön wat du mi mol besöken kümmst.
Hest al miene Rosen sehn?“ Kati kiekt sik verdattert üm.
„Wat büst du hier denn an`t schuften un marrachen Tante Lieschen! Du kannst di doch nu utrohn. Sett di mol hen – du büst doch woll nich alleen hier baben för den Paradiesgorn tostännig!“

„Paradiesgorn? Ik tostännig? Woso..?. Ach so….“
De ole Fro kiekt sik Kati lang an.
„Deern, dat hier is m i e n Paradies. Mien Paradies.”
“Un – un wat schall ik hier?”, froogt Kati ehr ole Tante.
“Du büst wohl oppe Reis. Du gondelst dörch dien Erinnerungen un hest mi funnen. Dat freut mi. Wo geihst du hen, Kati?“

Kati horcht na binnen un will antern, man se kann nich.
„Weet ik nich“, seggt se lies. „Ik heff mi ümbröcht, Tante Lieschen.
Ik kunn ni mihr un un nu will ik mien Roh un in`t Paradies.“

„As ik miene leegsten Tieden harr“, fangt Lieschen an “as ik miene leegsten Tieden harr, dor bün ik jümmers inne Gorn gahn.
De Planten, de Eer, düsse Luft.
De Johrstieden, bi Sünnschien oder Regen.
Sogor in Winter heff ik mi merrn mang den ieskolen Matsch stellt un al överleggt, wolang dat woll no duert bit dat de Blömen dat wagt un vörsichtig wedder den grönen Kopp ut de Eer steekt…Hier bün ik jümmers ik. Ganz dichte bi, bi allns, bi de Natur, bi dat wat mi glücklich maakt.
Hier blöh ik op.
Dat`s mien Paradies.“

Copyright 2006 Quickborn-Verlag, Hamburg

Copyright 2006 Quickborn-Verlag, Hamburg

 inhalt   hören   start